Doosje

Ik ben dol op klein. Van kinds af aan al.
Uren lag ik op mijn knietjes te kijken naar de handel en wandel van mieren. Ook kon ik uitvoerig suikerkorreltjes bestuderen of mij verwonderen over een zandkorrel.
Ik was dol op kleine poppetjes waar ik dan kleine bedjes voor maakte met zelfgeknutselde matrasje en zelfgebreide dekentjes. Daar legde ik het poppetje dan in, gestoken in een zelfgenaaid ponnetje.
Ik vond het heel jammer dat ik nooit een poppenhuis heb gehad. Die heb ik later eigenhandig voor mijn meiden gemaakt (die er vervolgens niet veel mee gespeeld hebben..).
Mijn moeder ging soms, heel soms, op stap met haar zussen. Winkelen. En dan nam ze altijd iets voor mij mee.

Ik herinner me een keer dat ze een heuse blokkendoos voor me mee had.
In een lucifersdoosje. Compleet met cilinderblokje en boogblokje! Een andere keer had ze een luciferdoosje mee waar een touwtje in zat met een bolletje eraan. Als je dat bolletje uit het doosje liet bungelen, was het de truc om dit bolletje op te gooien en dan op te vangen in het doosje.

Blijer kon ze me niet maken.

Knap

Bloei

Droom

Ik droom.
Ik rijd in een auto. Naast mij zit mijn vader. Achterin zit mijn Oudste.
We rijden in Amsterdam. Ik schrik even. 'Shit', denk ik, 'ik rijd in het drukke Amsterdam'. Toch voel ik mij zeker.
We rijden langs het water, met links een kademuur. De weg leidde mij er naar toe. Dan wordt de weg te smal en moet ik terugkeren.
Ok. Terug. Ik zet ‘m in z’n achteruit en kijk over mijn schouder. Mijn vader stuurt mij wat bij. Zonder problemen manoeuvreer ik de auto weer terug, de weg op.
Mijn Oudste zit achterin de auto luid en vals te zingen. Ze luistert naar haar mp3 en heeft dus niet door hoe ze klinkt.
Ik denk; ‘Oudste denkt zelf vast dat ze heeel mooi zingt’.
Ik zeg niets en glimlach.

Ssst....

De sneeuw, die verlicht,
verstilt en
vertraagt.

Bewuster op weg.
Belangrijker
dan het doel.

Spelen

Over 'speelser' gesproken.
Wie heeft er vroeger niet gespeeld met de knopendoos?
Bij ons thuis zaten ze in een bruin, rechthoekig blik met een los deksel. Op de plekken waar het blik het meest werd vastgepakt, was de bruine verf er af en zag je het grijs van het blik.
Heerlijk vond ik het om de doos om te kieperen en mijn vingers door de knopen te laten gaan. Ik kon blijven kijken naar de mooie kleuren die de parelmoeren knoopjes in het licht lieten zien.
En ik kon mij uren verwonderen over de iene-miene, kleine, pietepeuterige boordenknoopjes die mijn moeder van mijn vaders overhemden knipte voordat ze ze wegdeed.
Mijn fascinatie voor 'klein' is misschien toen wel geboren.

Ik maakte vervolgens van de grootste knoop (een donkergrijze ribbelige knoop met lichte streepjes)
een bromtol. Ik deed er een eindje wol doorheen (en ook weer terug) en knoopte de uiteinden aan elkaar. (Aan wol bij ons thuis geen gebrek, want mijn moeder breide dat het een lieve lust was....)
Dan deed ik de om elke middelvinger een lus en in het midden hing dan de knoop.
Door zachtjes mijn handen van elkaar af te bewegen begon de knoop zachtjes te draaien....steeds sneller...waardoor er een zoevend geluid ontstond!
Ook ontstond er een windje die ik dan op mijn wangen wilde voelen. Maar ik moest wel goed uitkijken dat mijn haren niet verward raakte in het ineengedraaide touwtje...!

Kom er  bij de jeugd van tegenwoordig nog maar eens om. Ze denken dat je uit een ander tijdperk komt.

Ademloos

Gisteravond was het er weer.
Het programma; De dromendokter.
Met Anita Witzier.
Nu ben ik niet perse fan van Anita, maar wel van dromen. Dromen fascineren mij enorm.
Zoals Jung ooit eens heeft gezegd; 'Een droom is een brief aan jezelf'.
Een niet-geduide droom is dus een ongeopende brief aan jezelf.
Van zinnen als dit moet ik zuchten.
Zuchten van blij.

Want ik geloof daar ook zo in.
Waar ik niet in geloof is in 'droomwoordenboeken'. Een droom is namelijk heel persoonlijk, net als de betekenis ervan. Ieder heeft zijn eigen persoonlijke droomwoordenboek. Ieder mens droomt in juist die beelden die voor hem betekenis hebben.
Zelf heb ik ooit de droom gehad om een dromendokter te worden. En misschien wordt ik het ook nog wel eens!
Zo, dan is dat maar eens gezegd! En, ik gooi dit er nu ook maar eens uit, volgens mij ben ik een goeie!
Ik heb al eens een workshop gevolgd, dus het begin is er. De vragen die in ieder geval belangrijk zijn om te stellen zijn;
-met welk gevoel werd je wakker?
-naar welk stukje van je droom gaat je meeste aandacht uit?
Doe dat maar eens.

Ik ben ondertussen wel fan van Bas Klinkhamer geworden!

Was

‘Was was meer dan was.’
Deze zin las ik vandaag op de weblog van Simone. De zin werd geschreven in een reaktie op een filmpje dat te zien is in Simones huisbioscoop.
De persoon in kwestie verteld dat in de tweede wereldoorlog de was op Urk op kleur van de nationale driekleur werd gehangen. Witte was die geflankeerd werd door de rode 'baadjes' (bovenstukjes van de mannenklederdracht) aan de ene zijde en aan de andere zijde door blauwe werkbroeken.
Een prachtig beeld krijg ik daarbij.

Ik hou van wapperende was. Was moet lekker in de wind mogen wapperen om te drogen, vind ik. Er is niets zo rustgevend dan kijken naar dat wapperende textiel.
Was hangt zo lekker. Was is goed. Was is.

'Alles is goed en alles is zoals het is', lijkt het te willen zeggen. Zoiets.
Het geeft mij het gevoel thuis te zijn.

Op vakantie, wanneer we kamperen, maakt mijn hart altijd een klein sprongetje van blij wanneer het waslijntje weer is gespannen. Aan de gekleurde knijpers hang ik er vol trots de eerste handdoeken te drogen.

Het plekje wordt er iets meer ‘mijn plekje’ van.
Hoewel ik ook met evenveel genoegen naar andermans was kijk, hoor. Net zo makkelijk.

Tegenwoordig zie je niet zo vaak meer een vrije en blije wapperende was.
Tegenwoordig moet alles snel en we gaan op ‘zeker’. De was moet snel droog, dus hup; in de droger ermee. Dan is verder geen gezeur met die ene onzekere factor; het weer.

De regen mag met bakken uit de hemel storten; de was ligt ‘s avonds, goddank, weer schoon en droog in de kast.

Maar niets is zo lekker dan je neus in de, aan de buitenlucht gedroogde, was te stoppen en dan heel hard te ruiken. Man, daar kan geen parfum tegenop.
En zeker geen was uit de droger.

Was is bij mij ook meer dan was.

En weet je hoe blij ik was toen ik mijn dochter zag, terwijl ze haar neus in de was plantte en heel hard snoof?

Dat deed zij heus niet omdat ze het niet lekker vond......

Verbazing

Ik heb een groen vestje. Ik ben dol op dat vestje. Dat wist ik niet toen ik 'm kocht.

Vaak weet je zoiets pas als je het hebt. Als je het bezit. Daar kan ik mij zo over verbazen. Hoe komt dat toch?

Vaak gaat het zo;
Lopend in de winkel zie je iets in de rekken hangen dat je zo, op het eerste gezicht, helemaal te gek vind. Het kan van alles zijn; een broek, een jurkje, een shirt.
Je denkt; 'mmmm...even passen...' Dus je verdwijnt in het pashokje. Ik hoop dan heel hard dat er een spiegel hangt, want ik heb er een gruwelijke hekel aan als ik in de winkel voor de spiegel mijzelf (samen met vele anderen...) met nieuw kledingstuk en al, van alle kanten moet aanschouwen.
Het is tegenwoordig trouwens nog een hele kunst om een spiegel te vinden in een kledingzaak, want het lijkt wel 'hip' om ze allemaal weg te halen. Maar dit terzijde.
Je draaikont dus wat voor de spiegel. Je kijkt en ondertussen is het heel druk in je hoofd; mmm, beetje kort, beetje krap, mmm, staat wel cool, als-ie nou in een andere kleur..dan..., wat kan ik erbij dragen, nou, dan moet ik ook nog nieuwe schoenen, waar heb ik die gezien, hoe duur is het eigenlijk? , een maat groter doe ik niet hoor!, zal ik het wel dragen?, zal ik blij zijn dit te bezitten? enz.enz.
Op al die vragen weet je geen antwoord. En vooral op die laatste niet. Hoe ik mijn hersens ook laat kraken en hoe ik mij ook krampachtig loop voor te stellen dat ik het heb, ik krijg er geen antwoord op.
Terwijl je het, zodra je het gekocht hebt, weet. Je weet het omdat je blij bent en je weet dat het de superaankoop van het jaar zal zijn. Je ziet ongekende mogelijkheden en kombinaties met de nieuwe aanwinst. Ok, soms duurt het wat langer, maar je WEET het zodra je het gekocht hebt.

Andersom komt natuurlijk ook voor, helaas. Dat je dus al weet dat het de miskoop van het jaar is. Je komt thuis en hangt de nieuwe aankoop over de stoel en dan denk je; nou, dat is het dan. Nu heb ik het. Niks an. Waarom heb ik het in hemelsnaam aangeschaft?

Daar kan ik me zo over verbazen. Hoe komt het dat die kennis pas tot je komt wanneer je het gekocht hebt?

Deze verbazing slaat niet alleen op kleding hoor, maar ook op 'dingen'.Snap jij dat nou?

Foutjes?

Ik heb het al eens eerder gezegd; ik hou van een foutje.

Broeken met een scheur, twee net niet bij elkaar passende shirts, misprints, misbaksels, een knoop aannaaien met een andere kleur garen( 1 knoopje dan natuurlijk, de rest wel weer met de juiste kleur), een stiksel net iets verder door laten lopen dan nodig is enz. enz.

Van mij hoeven dingen niet precies bij elkaar te passen of naadloos op elkaar aan te sluiten. Ik ben bijvoorbeeld 'allergisch' voor broeken (of rokken, wat je wilt..) met een 'bijpassend' jasje. Van het woord 'bijpassend' krijg ik acuut jeuk. Echt.

Wanneer ik, laten we zeggen, een blauwe ketting rijg, zal ik er altijd een groene kraal tussen rijgen. Juist een groene, want het foutje hoeft niet te veel op te vallen. Dat dan weer niet.....

Een subtiel foutje. Heerlijk.

Foutjes houden je wakker en allert.

Wanneer iets een foutje heeft, is het voor mij perfect. Waarmee ik maar wil zeggen dat ik ook een perfectioniste ben.

Ik vraag me nu alleen af; wat is fout?

Blij

Kom ik zomaar iemand tegen op het net die ook van wapperende gordijnen houdt!!! WAt weer een prachtige site met een schat aan foto's!

Zucht.....

Blij......

Wind

Ik hou van waaiende rokken, wapperende gordijnen.
Het geeft mij een gevoel van rust. Iets vertrouwds.
Zo van; het maakt niet uit wat er gebeurd, ik blijf gewoon wapperen en waaien.
In de wind.

Of hou ik dan van de wind.......?

Oranje

Het thema voor de fotozondagavond; 'oranje'.

Ik hou van oranje. Altijd al gedaan. Maar; oranje vind ik ook een schreeuwende kleur en nu houd ik niet zo van lawaai. Omdat ik toevallig wel weer van details hou, komt oranje bij mij veel terug in details. Mag het lekker in een hoekje om aandacht schreeuwen.

Ik heb bv. een grijze tas waarin ik in het voorvakje -waar een telefoon in zou passen, maar die er zomaar door elke voorbijganger uitgejat kan worden, als ie er al niet uit gevallen is- een oranje opvouwbaar tasje gestopt. Heel handig.

Aan mijn sleutelbos hangt een gezellig houten muisje met een oranje broekje.

En in de keuken hangt aan de groene muur een oranje theedoek te schreeuwen.

De natuur kan er ook wat van. Getuige de foto's. Ik heb voor de foto boven een blauwe achtergrond gekozen omdat oranje dan net iets harder zijn best doet om gezien te worden. Zegt de laboratoriummedewerker uiterst links op deze site over de kleurenleer.

Ben benieuwd hoe hard voetballend oranje vanavond zijn best doet tegen...weet ik veel wie....

***

Hou ik van

Ik hou van een foutje.........

***

Fascinatie 2

Handen fascineren mij. Ik kan gefascineerd kijken naar handen.
Er zijn zoveel verschillende soorten!
Grote handen, kleine handjes.
Droge handen, klamme handen.
Eeltige handen, zachte handen.
Grove handen, fijne handen.
Behaarde handen, rimpelige handen.
Handen met een stevige huid, handen met een perkamente huid.

Mijn vader bijvoorbeeld, had hele droge handen. Wanneer hij in zijn handen wreef maakte dat een nogal luid, ruisend geluid. Droge handen geven mij een gevoel van veiligheid.

Wanneer mijn oma haar hand plat op tafel legde bleef haar ringvinger in een 'hoekje' rechtop staan. Wanneer ik iemand met zulke handen zie krijg ik een warm gevoel van binnen.

Mijn moeder kon eindeloos krabben aan haar handpalm. Ze had last van kloven. Verder had ze een dunne perkamente huid over haar handen. Bijna doorzichtig. Net als haar moeder. Dat soort handen geven mij het gevoel dat de persoon zelf kwetsbaar is en dat ik voorzichtig moet zijn met ze.

Mijn zus heeft handen met een stevige huid. Die kunnen tegen een stootje. Naar haar handen kon ik, als kind, gefascineerd kijken als ze in de keuken bezig was. Hoe ze met een stevigheid de dweil uitkneep. Er straalde een soort zekerheid vanaf. Ik zie nog hoe ze haar hand neerkon zetten op het aanrecht; alleen op de toppen terwijl ze met haar andere hand voelde of het water warm genoeg was. Misschien doet ze dat nog wel.

En ik zie nog hoe de handen van mijn moeder de aardappels schilde. Dat geeft een thuis-gevoel.

Handen geven mij een gevoel. Een soort van eerste indruk.

***

Fascinatie

Ik ben gefascineerd door 'klein'. Vooral voor 'kleine dingen'. En dan met name voor gewone dingen die in het klein zijn (na)gemaakt.

Ik heb dan ook een verzamelingetje kleine kerststalletjes.

En wanneer ik voorbij een poppenhuis loop moet ik even stoppen en bukken. Om te kijken. Me verwonderen over 'hoe klein' het allemaal is. En kijken hoe het gemaakt is.

Als kind had ik eigenlijk een poppenhuis moeten hebben. Dat had ik niet, dus ik creeerde mijn eigen poppenhuisje. Een luciferdoosje met daarin een piepklein poppetje. En dan breide ik daar zelf een dekentje voor en naaide zelf een lakentje. Kussentje erbij. Het voordeel van dit 'poppenhuisje' was dat het zelfs in mijn zak paste! Dat was het toppunt van blij voor mij.

Jammer dat ik het niet meer heb.

Tja, kleine dingen raken snel kwijt.

***