Rumours

Ik luister naar de muziek van Fleetwoodmac van de lp 'Rumours' en ik ben weer 15 jaar.
Ik ben aan het oppassen bij mijn oudste zus.
Zittend op de vloer, de lp op de draaitafel, de platenhoes in mijn handen om elke letter van de tekst mee te kunnen zingen.
En ik zing het nu zo weer mee en herken elk detail van de nummers.

Heerlijk.

Lakschoenen

Ik zat laatst naast een vrouw. We zaten aan de eettafel, naast elkaar. Of nee, niet precies naast elkaar; zij zat aan het hoofd van de tafel, links van mij.
Ze was gekleed in een grijs/zwarte outfit met hier en daar een zilver glittertje.
De outfit bestond uit een jurk en een jasje, opgeleukt met een ketting. Geen kousen, want daar was het het weer niet naar.
Op een gegeven moment (..mooie uitdrukking trouwens...), viel mijn oog op haar schoen. Ze had haar rechterbeen nl niet onder tafel gestoken, maar er naast.
Ze droeg zwarte lakschoenen. In een volwassen maat....
Ogenblikkelijk haaste mijn geheugen zich naar een herinnering, toen en ooit, waarvan ik niet eens meer wist dat ik die bewaard had.
En ik werd weer kind. Het kind dat zwarte lakschoentjes bezat.
Ik voelde weer de trots en het geluk dat ik niet op kon.
Ik wist weer hoe het voelde om met mijn smetteloos witte kousjes in de zwarte schoentjes te stappen.
Het riempje waarin van die kleine gaatjes zaten en het gespje met het evenzo kleine palletje.
En hoe ik naarstig met mijn vinger, nat van het spuug, de vlekjes en kleine beschadigingen wegpoetste.
Hoe ik steeds maar moest kijken, naar mijn prachtig glanzende schoenen.

Dat alles in een ogenblik.
Met recht een 'gegeven moment'.

Genieten

Spaarnestad Photo from Slideluck Potshow on Vimeo.

Wat een prachtige plaatjes.
Een multitaskende man!
Ik geloof niet dat ik mijn moeder zo heb zien gymnastieken in de keuken.

De bakker

Vandaag kwam ik 'm tegen op straat. Terwijl ik met de auto een straat in kwam rijden, sloeg-ie net de hoek om. In zijn eigen tempo reed de bakker, in zijn bakkerswagen, de hoek om. Mijn gedachten maakten een sprong terug in de tijd van zo'n 42 jaar.

Als kind kwam de bakker bij ons aan huis. Superhandig was dat. Vers brood, zo verkocht aan de deur.
Mijn moeder hoefde er dus de deur niet voor uit. Er werd gewoon aangebeld. En wij woonden in een flat!
De bakker nam dus de moeite om met de gele mand onder de ene arm en zijn geldbuidel op zijn heup, de trappen op te lopen.
Mijn moeder had trouwens een bloedhekel aan die man. Want hij bleef maar lullen. En mijn moeder, niet van het praterige soort, zat daar niet op te wachten. Nu wil het geval dat de bakker altijd zo rond het middaguur aanbelde. Ik was dan thuis om 'tussen de middag' een broodje te eten met een beker melk, om daarna weer vrolijk naar school te huppelen.
Als de bel dan ging liet mijn moeder mij steevast de deur open doen om het brood aan te nemen. Hoefde zij niet.
Soms ging ik met de bakker mee. Zaterdags hielp ik hem dan, samen met zijn vaste hulp.
Naast elkaar zaten we, op het rood leren bankje, naast de bestuurder en sprongen er behendig uit, nog voordat-ie stilstond. Een deur zat er niet in. Ik voelde me heel wat.
Als we geluk hadden, viel er een doosje appelgebak op de grond en dat mochten we dan opeten.

Jeetje, de bakker aan de deur. En sinds vandaag weet ik dat het nog steeds bestaat.

Dia's

Mijn vader had vroeger fotografie als hobby. Niet alleen staan er dozen vol met foto's bij Oudste Zus op zolder, maar ook dozen vol met dia's. Nu heb ik, een tijdje geleden, deze dia's aan de vader van Lief meegegeven.

Hij is zo namelijk zo lief om de dia's te digitaliseren! Gelukkig maar, want in de loop der jaren gaat de kwaliteit toch achteruit.

Gisteren had hij al een stickie vol mee. Een voorproefje.

Hij is nog lang niet klaar met alles, maar ik kan alvast een kijkje nemen in de nalatenschap van mijn vader.

Bijzonder.

Ik zou je het liefste....

...in een doosje willen doen.

Tijdloos

Een paar dagen geleden zag ik Koos Postema op tv. Niet met bovenstaand filmpje hoor. Ik weet niet meer precies bij welk programma maar dat is niet belangrijk.
Het feit dat ik hem zag is niet belangrijk. Wat ik wil vertellen is dat er  iets met mij gebeurd wanneer ik zijn stem hoor. Het filmpje heb ik alleen bijgevoegd om zijn stem.
Koos heeft zo'n onmiskenbare Koos Postema-stem, daar kun je niet om heen. Het maakt niet uit hoe oud Koos is, zijn stem blijft onveranderd. Die stem ligt in mijn vroege geheugen opgeslagen en herinnerd mij ogenblikkelijk aan mijn ouderlijk huis. Wanneer ik zijn stem hoor ben ik ineens weer, pak weg, 6 jaar oud.
Toen ik een klein Kootje was en ik, om welke reden dan ook, de slaap niet kon vatten dan kroop ik mijn bedje uit en liep dan zachtjes naar de huiskamer. In de huiskamer keken mijn ouders 's avonds altijd tv. Grote kans dat Koos te horen was met;  'Achter het nieuws' of  'Een klein uur U' of  'Een groot uur U' of  'Klasgenoten'.
Het vertrouwde beeld van mijn ouders in de huiskamer, ieder op hun eigen plekkie, heeft zich verbonden met de stem van Koos.
Zo heeft de stem van Koos voor mij iets veiligs gekregen zoals ik mij als kind ook veilig voelde thuis.

Geuren kunnen je terug slingeren in de tijd, maar stemmen kunnen dat dus ook.

..verskriklijk hoilig...

Wat hebben we geboft met het prachtige weer, het afgelopen pinksterweekend! Dat doet een mens weer goed. Lief en ik zijn heel aktief en uithuizig geweest.
Zondag bijvoorbeeld, zijn we naar een festival geweest; het Drijfveer festival. Het werd voor de eerste keer georganiseerd in een naburig dorp. Met de boot vertrokken we uit Hoorn en op de boot werden we vermaakt met theater, uitgevoerd door Mark Zijlstra en Klaas Visser en muziek van 'Gerhardt'.
In Schellinkhout gingen we aan wal.
Op het festivalterrein stond een grote gezellige rood-witte circustent en daar stonden de tafels gedekt.
Terwijl de maaltijd werd bereid, lagen wij wat te luieren in de zon tot we konden aanschuiven.
Tijdens het eten liep oma Koster rond. Oma Koster is een heel smal vrouwtje van een jaar of 80, met handen als kolenschoppen, echt waar. Echte werkhanden, want je kon zien dat ze hier en daar het vuil niet uit de groefjes van haar vingers weg had kunnen boenen. De verhalen die ze vertelde had ze op een flinke enveloppe geschreven. Waarschijnlijk het eerste lege stuk papier dat ze tegenkwam. Toch zonde om weg te gooien. Het kon altijd van pas komen, dat zag je nu maar weer.
Ze was prachtig gekleed in Westfriese-klederdracht en zij vertelde. Op z'n westfries. Ze wou eerst effies bidden voor het eten, zoals zij als westfries gewend was; '.....want Hai is bar-sterk en verskriklijk hoilig...' zei ze luid.
Zij herinnerde mij aan een anekdote van mijn eigen oma, de moeder van mijn moeder.
Mijn oma was ook een westfries en toen ze oud en bejaard was ging ze zo eens in het jaar met mijn opa een dagje uit met een groep. Zo zat ze op een gegeven moment naast een reisgenote en na enige tijd vertrouwde deze dame mijn oma toe dat het haar dat ze had niet helemaal echt was. 'Het is niet m'n oigen haar hoor. Tis een pruik', zei ze.
Waarop mijn oma zei; 'O, dat docht ik al. 'Ik ken 't best zien'.
Niks tactiek, niks gespeelde verwondering om de ander niet in verlegenheid te brengen, maar recht voor z'n raap.
En ik moet altijd 'verskriklijk' lachen om dit verhaal.

Het Liefste Kind

Gisteren was Oudste Zus jarig. En ze vierde het met volle teugen. Als je wat te vieren hebt dan moet je dat doen zolang je kan, is haar motto. Goed motto, trouwens.
Ze had geweldige gebakjes laten maken. Gebakjes met een verhaal. Eigenlijk te mooi om op te eten.
Op de gebakjes had ze nl. een foto laten zetten. Niet zomaar een foto maar een foto van haarzelf als kind, genomen door mijn vader.
Mijn vader fotografeerde dat het een lieve lust was. Het was zijn grote hobby. Hij had een aantal camera's, wist alles van belichting, diafragma en ISO-waardes en van ontwikkelen en retoucheren. Hoe vaak ik wel niet met hem op pad ben geweest om te fotograferen!
Hij liet het niet alleen bij fotograferen, maar hij drukte ook zijn foto's af in zijn eigen (piepkleine) DoKa. Hij kleurde sommige zwart-wit foto's zelf in met een piepklein penseeltje, stipje voor stipje!
Jemig, wat heb ik vaak samen met hem dat wondertje staan bekijken. Het wondertje van het moment dat er een plaatje tevoorschijn kwam wanneer het fotopapier in het bad met ontwikkelaar zwom. Nu dat ik deze herinnering ophaal kom ik ook de geur weer tegen van het gloeiend hete glansapparaat waar de foto's onder gelegd werden. Ik zie ook onze, met zwart-wit foto's bezaaide, kamer. Alle foto's, nog krom van het glansapparaat, lagen daar dan te drogen.
Dozen vol met deze schatten staan er nu bij Oudste Zus op zolder.
Maar ik dwaal af.......
Hij was lid van een fotoclub en zo nu en dan deed hij mee aan een fotowedstrijd. Zo ook aan de wedstrijd met het thema; Het Liefste Kind. Hij won de eerste prijs met deze foto van Oudste Zus, toen ze nog een klein meisje was.

Deze foto prijkte nu op al die gebakjes. Het was een kippevelmomentje toen ik het gebakje zag. Het voelde alsof mijn vader ook een beetje op het feestje was.

Tourtocht

Rij een eindje mee in de Eilandspoldertocht van afgelopen zondag. Helemaal uitgereden met Lief en de boys! 15 km maar liefst. Het was wel afzien. Vooral omdat de leren schoenen van mijn schaatsen in mijn enkel sneden. En omdat een virus mij in zijn klauwen kreeg........

Maar verder was het geweldig!

Ik hou van Holland!

Schaatsen

`IJs en vis, moet je gebruiken als het er is`, zei mijn oma altijd.