Posts tonen met het label verwondering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verwondering. Alle posts tonen

zondag 26 juni 2011

Oerol 2011

Met zere billen van het fietsen, een bruin verbrande neus en de slaap nog in de ogen ben ik terug van Oerol.
Ik ben er drie dagen geweest maar het voelt als veeel langer. En nog was het te kort.
Er is veel te zien en te genieten. Ik heb het op moeten schrijven, want mijn hoofd was vol van indrukken. 
Er waren zoveel mooie momenten. Grote en kleine. En allemaal even goed.
Een momentenlijstje
Met mijn Vriendjes genieten van straattheater in Midsland….
Tegen de wind in klauwen om ‘mijn broers’ te zien…..
(‘Zijn jullie broers?’ ‘Nee. Een tweeling’)
Bingo spelen op het strand…..
(en dan ook een hap mogen van de gewonnen halve(!) komkommer)
Met een Vriendinnetje van kussens een bed bouwen op de grond in het huisje. Omdat de stoelen niet lekker zitten en je dan kunt doen alsof je toch in een tent ligt.
En  je dan voor laten lezen uit het boek ‘Lidia en de zigeuners’ uit pakweg 1950….
(‘…met vrouwen is het net als met aardappels; als ze ouder worden verliezen ze hun blommigheid….’)
Buiten met je neus tegen de ruit naar binnen kijken om Tim Knol te kunnen zien optreden…
Dan ‘s nachts nog even doorfietsen naar de duinen om je te vergapen aan projecties op het duin…
En dat was nog maar de eerste dag….

donderdag 31 maart 2011

Een wereld in een wereld

Met z'n 60-en in een zaaltje, starend naar het grote scherm voor ons. Links naast mij zit Lief.
Hij heeft zijn benen schuin naar mij toe gericht omdat ze anders nauwelijks tussen de rijen stoelen passen.

Rechts van mij zit een vrouw, met haar tas op schoot. Worstige vingers omklemmen de sluiting.
Als de film begint zie ik vanuit mijn ooghoeken dat ze de tas langzaam opent. Ze neemt er een flesje uit.
'Tsss...' doet 't flesje als ze de dop rustigjes losdraait. Ze neemt een slok en draait de dop weer aan.
Nu verdwijnt de vrije hand haar tas in en gaat vervolgens richting mond. Haar mond opent en sluit zich.

Dan mag het flesje terug in de tas en haar beide handen rusten weer op de sluiting. Alsof er niets gebeurd is.
Haar ogen zijn al die tijd non-stop gericht gebleven op het grote scherm.

Verder op in het zaaltje klinkt een enkele lach.

vrijdag 4 maart 2011

Vogels



   Vannacht lag ik wakker. Ik hoorde vogels.
   Geen getjilp. Geen gefluit. Alleen het slaan van hun vleugels.
   Alsof er even door een boek werd gebladerd.