Bloei

Jaarmarkt

Gisteren was er de jaarmarkt in het dorp waar ik woon. DE jaarmarkt.
Een groot deel van de dorpsstraat staat dan vol met marktkramen met tassen, sokken, sjaals, riemen, snoeischaren, maatbekers, stroopwafels, broodjes haring, planten, kettingen enz. enz.
Als vaste attractie staat er de brandweer met een hoogwerker. Liefhebbers kunnen zich de hoogte in laten werken om zo wat verder te kijken dan hun neus lang is. Op de grond kunnen kinderen met de brandslang huisjes omspuiten die op een lat gemonteerd zijn die weer over de sloot ligt. Altijd weer een succes.
Op het parkeerterrein voor de supermarkt kunnen de dorpsverenigingen op een podium hun kunsten vertonen. Ook worden daar lootjes verkocht door wat oudere mensen in klederdracht voor...voor...ja, voor wat eigenlijk?
Het leukste van de markt vind ik de particuliere kraampjes en kleedjes. Mensen die de kans niet voorbij willen laten gaan om van hun zolder opruiming af te komen. Ze zitten er dan gezellig bij aan hun plastic tuinset, met een kopje kof en een broodje. Wat later op de dag wordt de koffie verruild voor een borrel.
En als je met ze in gesprek gaat, krijg je, voordat je het weet, ook een borrel aangeboden. Of een warme gehaktbal.
Op de foto zie je mijn veroverde schatten. De pruimenjam smaakt bijna net zoals mijn moeder die maakte!
Ik heb ook mijn vetpercentage nog laten meten en die is 'normaal'.
Daar wordt ik ook weer blij van.

Mag dat?

Koopje

Bakken

Gisteravond belandde ik al zappend bij de zender BBC 2.  Ik bleef er hangen want 'The great British bake off' ging beginnen. Een programma waarin tien amateur-bakkers het tegen elkaar opnemen. Per aflevering vallen er twee deelnemers af. Dit keer bakten ze 'cake'. Als laatste moesten ze hun eigen chocoladecake bakken. Het water liep me al in de mond.
Ik vond het ontroerend om te zien hoe serieus er gebakken werd en hoe emotioneel mensen de beoordeling van hun baksel ontvingen. Alsof ze een stukje identiteit mee hadden gebakken en zijzelf beoordeeld werden.
Een man in het speciaal stal direkt mijn hart. Helaas ben ik zijn naam vergeten en helaas kan de 'uitzending gemist' van de BBC niet geaktiveerd worden.
Het was zo'n grote, dikkige man waarin je het jongetje dat hij ooit was nog doorheen zag schijnen. Zijn eerste cake was enigzins ingezakt. 'Dat gebeurde hem anders nooit', zei hij beteuterd. Toen de jury zijn cake ook nog als wat 'te droog' beoordeelde schoot-ie helemaal vol. De presentatrice moest hem een beetje oppeppen met grapjes als; 'nou, droog je tranen maar, want anders wordt het nog een zoute cake', waarop hij door zijn tranen heen weer een beetje in de lach schoot (zie je het voor je?).
Helaas is hij na de eerste aflevering al afgevallen.
Volgende week deel 2; om 21.00 op BBC2.

Lijstjes

Ik hou van lijstjes.
   * Lijstjes met dingen die nog gedaan moeten worden.
   * Lijstjes met dingen die ik nog wil doen.
   * Lijstjes met ideeen die niet mogen worden vergeten.
   * Boodschappenlijstjes.
   * Lijstjes met inhoud.
   * Lijstjes met wensen.
   * Lijstjes zonder cijfers.

Hoornse Lappendag

Vandaag is het lappendag.
Rond een uur of negen begeef ik mij naar de stad. Makkelijke schoenen aan, mijn kleinste tasje om de schouder, volle knip mee. Gelukkig is het droog. Er lijkt een bui in de lucht te hangen.
Hopelijk valt-ie niet en al helemaal niet op mij.
Al fietsende word ik hier en daar ingehaald door mensen die meer haast lijken te hebben dan ik.
Vooral mannen die gekleed zijn in enkel een T-shirt en spijkerbroek, de zgn. kroegtijgers.
Tot mijn verbazing razen ook grijze dames op leeftijd mij voorbij! Aha, zij blijken in bezit van een fiets met aandrijving. Wil ik ook, later.
In tegenovergestelde richting komen mij al bosjes mensen tegemoet met al een flink aantal plastic tassen aan het stuur. Even bekruipt mij het gevoel dat ik vast te laat bij de winkels kom en dat 'al het leuke' al weg is. Onzin natuurlijk, maar het gen dat bang is om iets te missen speelt op. Mijn verstand brengt het tot bedaren: 'er is genoeg, niet iedereen heeft dezelfde smaak (en maat) als jij, en als het op is, is het op'.
Aangekomen in de stad, vraag ik mij af waar ik mijn fiets zal zetten. Ik moet 'm straks weer kunnen vinden en pakken.
De vragen; 'heb ik dit echt nodig' en 'zal ik het wel of niet kopen', komen later aan de orde. 
Niet nodig, wel kopen, gok ik.