…..het groene boekje voor meisjes…..

 

Wie kent het niet? Ik kan beter vragen; wie kent het?
Een voorlichtingsboekje uit 1974. Tweede, herziene druk.  (Wat zou er herzien zijn?)
Ik kwam het laatst weer tegen.
Zo’n 40 jaar geleden heb ik het gekregen van mijn moeder.  Ik was toen twaalf jaar.

Er moet een tijd gekomen zijn dat mijn moeder vond dat ze mij voor moest gaan lichten. Maar hoe?

Ik zie haar zo voor me; het handen in het haar of zenuwachtig pulkend aan ellenboog of hand want altijd gekweld door droge plekjes.
Dit waren wel typerende poses van mijn moeder op moeilijke momenten.  Ik glimlach als ik er aan denk.

Ik herinner mij hoe ze mij voorbereidde op het onontkoombare; de menstruatie.
Zij gezeten op de bank, in de ene hoek van de kamer en ik in de andere hoek. Ik klaagde al een paar dagen over buikpijn en dit was het moment.
Dat mijn buikpijn kwam omdat de schooltandarts voor de schooldeur stond deerde niet.

Ik denk dat mijn moeder voor zich uit keek. Mijn blik ontsnapte namelijk steeds naar buiten, terwijl mijn oren op steeltjes stonden.  
Tegelijkertijd wilde ik het ook heel erg niet horen.  Niet uit háár mond.  De ongeschreven regel in ons gezin was namelijk dat je intieme dingen niet hardop zei en al helemaal niet ging delen.
 
Ik voelde haar ongemak. Ik wilde dat ze klaar was met haar verhaal, zodat haar ongemak verdween en daarmee ook het mijne.
En toch.... ze deed het wel.

Goddank gaf ze me voor de seksuele voorlichting dit groene boekje.

Cassiere

Ze zit achter de kassa.
Met vlugge vingers schuift ze de producten voor het oog van de scanner.
Bliep.

Ze heeft kort haar en is grijzend aan de slapen. Het is een mannelijk kapsel; geschoren in de nek en geschoren achter de oren en bovenop ietsje langer.
Ik stel me voor hoe ze na het douchen alleen haar vingers nog door haar handdoek droge haar hoeft te halen.Lekker praktisch.

Met strakke lippen vraagt ze aan de klant voor mij of hij nog een bon van het statiegeld heeft.
Als hij nee zegt slaat ze resoluut de kassa aan en noemt luid en duidelijk het te betalen bedrag.
Zonder lach staart ze recht voor zich uit, terwijl hij zijn portemonnee pakt.

Aan haar handen prijkt alleen aan de pinken een lange gevijlde nagel.
De overige nagels zijn kort gehouden. Lekker praktisch.
Behalve dus die van de pinken.

Het is het enige vrouwelijke  aan haar.
Het enige vrouwelijke dat ze zichzelf toestaat.
Een mens moet wel praktisch blijven.

Paolo Nutini Growing Up Beside You

Elke keer weer  raakt Paolo Nutini mij diep van binnen met dit nummer.....

Zaterdagmorgen.

Ik ben vroeg wakker. Als altijd.

Ik sluip naar boven om niemand wakker te maken, maar natuurlijk is mijn vader al op. Als altijd.

In zijn ‘interlockje’ zit hij aan tafel en scheert zich. Het is zaterdag en de nodige dingen moeten gedaan. Er moet een ritueel worden afgewerkt.

Eerst een kop thee en een snee brood. De boodschappenbrief moet worden gemaakt en dat bezorgt mijn moeder de gebruikelijke hoofdbrekens (‘wát moeten we eten?’). Dan gaan papa en ik op pad.

Mijn vader fietst en ik zit voor op de stang. Een veiligere plek kan ik mijn niet herinneren. Tussen de armen en grote handen van mijn vader kan mij niets gebeuren.

Eerst fietsen we naar het station om in de kiosk het NRC handelsblad te halen. Zo kan er zondags gepuzzeld worden. Mijn moeder de crypto en mijn vader de kruiswoord.

Daarna fietsen we naar slagerij Pauw op het Grote Noord waar mijn vader steevast doorloopt naar het achterste deel van de winkel waar slager Ted het vlees hakt en uitbeent. Even een praatje maken. Vaste prik. En na betaling krijg ik een plakje worst. De lekkerste metworst van Hoorn. Volgens mijn vader.
Het ritueel ronden we af bij bakker Otten op de Koepoortsweg. Daar halen we brood en witte kadetjes voor de zaterdagavond broodmaaltijd en voor de zondag een krentenbroodje. Er gaat niets boven een witte kadet met metworst. Volgens mijn vader.

Mijn vader; zo trouw als een hond met zijn vaste adressen: zo koop je je bril bij Osinga en schoenen bij de Vries.

Alleen bakker Otten en Osinga bestaan nog….

Dat gaat de goede kant op

Ze staan op straat. Een paar jongetjes van een jaar of tien. Korte broek, slippers.
De zon schijnt en ze zijn buiten aan het spelen. Van een afstandje kan ik niet horen wat ze zeggen, maar aan de intonatie hoor ik dat ze wat aan het kibbelen zijn.

Terwijl ik ze passeer hoor  ik de één tegen de ander zeggen;
'...en trouwens, wat is er mis met homo's?'.....

Ik loop door en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht.....

Het is bijna 2013. Nog een paar uur. Die ga ik vullen met bollen, knallen en bubbels en lief.

Het jaar 2012 was een jaar met genoeg hoogte en dieptepunten.
Een jaar dat mijn neus heeft gedrukt op dat wat belangrijk is in het leven.
Een jaar waarin de kilos gingen en weer kwamen.
Een jaar smart jaar.
Een jaar waarin ik mijn baan top vond en nog steeds vind....
...waarin ik mijzelf heb leren wennen aan een nieuwe rol.

En dat komt mij voor het volgende jaar goed van pas.
Dat wordt een jaar dat weer genoeg steken op de pen heeft.
Ik ken het patroon niet en weet niet wat er gebreid gaat worden.
De tijd zal het leren.
Ik ben benieuwd!

Rust

Ik ben net hersteld van een flinke griep.
Dat is helemaal niets voor mij; ziek zijn. Ik moet mij dan overgeven aan de tijd.
Het virus en de tijd, moet ik zeggen.
De combinatie van 'moeten' en 'overgeven aan' is nou eenmaal niet mijn favouriet.

Ze (het virus en de tijd) dwongen mij om gelaten af te wachten waarheen zij mij zouden voeren.
Door woelige warme nachten, over uitgebluste uren met hier en daar een opleving.
Maar, met de wetenschap dat het eindig zou zijn, is het me gelukt.
Ik heb het over me heen laten komen en uit laten woeden.
Achteraf gezien was het ook wel weer lekker.

En ik vond het ook lekker (rustig) om de look van mijn blog weer te herstellen.
Lekker rustig.

Nieuwe look

En?
Wat vinden jullie van de nieuwe look van mijn blog?
In de linker bovenhoek kun je via het woord flipcard een reeks van woorden uitklappen en zo een eigen look kiezen. Denk ik.
Ik vind 'snapshot' wel een leuke.

Verandering van spijs.....

Hoe laat is het?

Schrappen

Laatst las ik deze zin;

'Try not. Do or do not. There is no try.'

Ik vermoedde dat dit een wijsheid was van één of andere filosoof.
Maar het schijnt een quote te zijn van Yoda, een personage uit 'Star wars'.
Ik heb er nog nooit een film van gezien, maar deze Yoda is vast een wijs wezen.

En ik dacht:
Inderdaad. Wat een bizar woord is 'proberen' eigenlijk.
Als je een gerecht 'probeert' kun je even zo goed zeggen dat je een gerecht 'proeft'.
Wanneer je je gedrag gaat 'proberen' te veranderen, kun je net zo goed zeggen wat je anders gaat 'doen'.

Ik kwam er achter dat het woord proberen voor mij een negatieve klank heeft.
Het uitspreken ervan geeft me een 'zwak' gevoel.

Zeggen wat je gaat doen of niet doen voelt veel sterker.

En om iets te 'proberen' moet je toch echt iets 'doen', hoe je het ook went of keert.
Dus kunnen we het woord proberen net zo goed schrappen.
Lijkt mij.

Lomo

Sinds de vakantie....of nee, sinds oerol, maak ik fotos met mijn Lomo fototoestel.
Een simpel toestel, waarvan je het rolletje nog handmatig door moet draaien. Voordeel daarvan is, dat je twee fotos over elkaar heen kunt nemen.
Ik vind het nog niet meevallen om de juiste combi's te vinden en soms vergeet ik door te draaien, terwijl ik het niet wilde, maar er zitten toch mooie plaatjes tussen!
De spanning ook, bij het ophalen van de fotos; zit er wel of niet iets tussen?

Van het laatste rolletje was dit de mooiste.

Hoewel ik deze ook mooi vind...

En dit is dus typisch een gevalletje; vergeten door te draaien. Ik wilde namelijk alleen het draaimolenpaard. Heb ik er opeens een bank bij.

Gaaf he?

Wat een heerlijke vakantie was dat!
Lief. Tent. Zon. Hangmat. Boek. Wijntje.
Wat wil een mens nog meer?

Het gordijn op de foto heeft nog een klein optreden gegeven op een pleintje in Frankrijk.
Gelukkig had ik mijn telefoon paraat om het vast te leggen.
Zodra ik er achter ben hoe ik het filmpje op de computer krijg en vervolgens op dit blog kan plaatsen zal ik het vertonen.

Tips van de vakantie;
Het boek 'Met kloppend hart' van Willem Nijholt (die man kan ook nog schrijven!)
Cd van Daniel Lohues 'Gunder' (teksten vol met wijsheden waar je wat aan hebt).

Doosje

Ik ben dol op klein. Van kinds af aan al.
Uren lag ik op mijn knietjes te kijken naar de handel en wandel van mieren. Ook kon ik uitvoerig suikerkorreltjes bestuderen of mij verwonderen over een zandkorrel.
Ik was dol op kleine poppetjes waar ik dan kleine bedjes voor maakte met zelfgeknutselde matrasje en zelfgebreide dekentjes. Daar legde ik het poppetje dan in, gestoken in een zelfgenaaid ponnetje.
Ik vond het heel jammer dat ik nooit een poppenhuis heb gehad. Die heb ik later eigenhandig voor mijn meiden gemaakt (die er vervolgens niet veel mee gespeeld hebben..).
Mijn moeder ging soms, heel soms, op stap met haar zussen. Winkelen. En dan nam ze altijd iets voor mij mee.

Ik herinner me een keer dat ze een heuse blokkendoos voor me mee had.
In een lucifersdoosje. Compleet met cilinderblokje en boogblokje! Een andere keer had ze een luciferdoosje mee waar een touwtje in zat met een bolletje eraan. Als je dat bolletje uit het doosje liet bungelen, was het de truc om dit bolletje op te gooien en dan op te vangen in het doosje.

Blijer kon ze me niet maken.

Ja

Na zo'n aanzoek kun je toch geen 'nee' meer zeggen...??

Oma

Mijn oma was een wijze vrouw. Heel praktisch ook. En zuinig. Door haar zuinigheid werd ze praktisch. En creatief. Nou ja, misschien verwar ik praktisch met creatief.

Zo gebruikte ze haar lucifers tot op de laatste milimeter. Als ze een nieuw exemplaar had ontvlamt dan gooide ze die na het uitblazen niet weg. Ze klemde het restant tussen een knijper en liet 'm zo weer ontbranden aan het vlammetje van het petroleumstelletje waar altijd wel een pannetje vlees op stond te pruttelen.
Als je bij oma op visite ging, dan hoefde je maar aan het touwtje uit de brievenbus te trekken om binnen te komen.
Bij oma legde ik altijd een kaartje; patience. Met van die kleine ienemienie kaartjes.En bij het weggaan kreeg je een toffie.
Dol was ze op rozen. Ze wees er altijd vol trots op, als ze weer uit volle borst stonden te bloeien in haar tuintje. En ze fietste tot bijna op de laatste dag. Zij deed de naam opoefiets eer aan. En ze was heel lief. Er is nog zoveel meer te vertellen over mijn oma. Maar dat komt nog wel eens.

Mijn oma was dus ook nog eens heel wijs en wist hoe je wratten te lijf moest gaan.
Hier had ze verschillende remedies voor; erover heen piesen met je ochtendurine, er overheen wrijven met de binnenkant van een boon of...net zoveel knoopjes leggen in een touwtje als je wratten hebt en die begraven op een plek waar je dagelijks overheen liep.

Op vakantie vorig jaar werd ik weer dagelijks geconfronteerd met twee ontsierende wratjes op mijn linkervoet en de tips van mijn oma schoten mij opeens weer te binnen. Nu ben ik niet vies van een experimentje en vooral niet als ze geen kwaad kunnen.
Voor de eerste twee remedies was ik a) niet lenig genoeg en b) had ik die niet bij de hand.
Een touwtje had ik wel. Dus legde ik in een touwtje drie knoopjes (ééntje voor de zekerheid) en begroef dit voor de tent. Ik vertelde er niemand over om zo de uitwerking ervan kracht bij te zetten.

Ik was het experiment eerlijk gezegd al weer vergeten tot ik mijn voeten een half jaar later weer eens wat aandachtiger bekeek. En...geloof het of niet, mijn wratjes zijn weg!
Echt weg, terwijl ze er jaren zaten.
En dat dankzij mijn oma.

Mijn oma was heel wijs.

Steun

Op een oerhollands verjaardagsfeestje kwam wat later op de avond, het gesprek op steunkousen. Geen idee hoe dat onderwerp ter sprake kwam maar het was zo.
O ja, ik weet het weer hoe het kwam; we hadden het over ouder worden, toen over de hulpmiddelen als leesbril en kunstgebit en zo belandden we bij de steunkousen.

Steunkousen zijn een noodzakelijk kwaad. Die draag je niet voor de lol, áls je al zover komt om ze te dragen. Die dingen zijn namelijk verdomd moeilijk aan te krijgen. Daar moet specialistische hulp als de thuiszorg aan te pas komen. Om over het uittrekken maar te zwijgen. Ook al een kunst op zich.
Vooral als je wat ouder bent, minder goed kunt bukken en je spierkracht, naast het verstrijken van de tijd, afneemt.

Eén dame in het gezelschap kwam er eerlijk voor uit dat ze ze ooit eens heeft moeten dragen.
Zij sprak dus uit ervaring.
Ze zei dat toentertijd bij haar, als oudere jongere, het zweet ook aan alle kanten uitbrak als zij de kousen uit moest doen.
Ze vertelde dat haar man, die de worsteling aanzag, eens had gezegd; 'kan je dat niet ergens anders doen?'

Het is jammer dat Peter van Straaten gestopt is met tekenen, want dit was er eentje!
Hilarisch!

Raak

'.....tijdens je leven ging je al zo vaak dood; elke keer als iets in je persoonlijkheid zich wijzigde, ook al zag je dat pas achteraf, nam je afscheid van iemand die je was geweest en aan wie je herinneringen had maar die je nooit meer zou worden. En was daarom angst voor  de dood niet onzinnig. Nou ja, er kwam een lichamelijke kant bij, maar verder was het toch niet meer dan de zoveelste keer afscheid nemen van iemand die je niet langer kon zijn.'

Uit 'Grip' van Stephan Enter.
pag 64

Mooi.

Krant

Volkskrant zaterdag 14 april

Gelezen: Katern Wetenschap pag 3
"De Griekse dichter Aristofanes noemde de wolken eens de beschermgodinnen van de nietsende mens"
Gedacht: Prachtige term; de nietsende mens. Mooie zin ook.

Gelezen: Voorpagina Volkskrant magazine
"Ik ben geen type voor een bakfietsvrouwtje"
Gedacht: WAAAT?? Wat is een bakfietsvrouw? En dan dat vrouwTJE...tssss. 
Hoe ziet het type 'bakfietsvrouwtje' eruit? En als hij het niet is; wat voor type is hij dan wel?
Degene die dit zegt lijkt mij iemand met een hokjesgeest.

Gelezen: Katern Reizen pag 3
Gerdi Verbeet; "Ik hou enorm van in de verte kijken. Als ik in een bergachtig buitenland ben geweest, ben  ik enorm blij als ik weer in Nederland ben, waar je eindeloos ver kunt kijken."
Gedacht: Ik begrijp precies wat  ze bedoelt.

Gelezen: Katern Reizen pag 7
Bed en ontbijt in Hilversum; "Het ene minpunttje dan toch; Darley's is te goedkoop."
Gedaan; geboekt, maar ik zeg niet wanneer....

Mijn melkmeisje

50