Birds

Voor mijn slaapkamerraam...

Wonderschoon

Met maan, ster en vliegtuigstreep....

Dit vraagt om een duet..

Dit MOET gedeeld!!
Zo prachtig.

Gewoon doen

Ik las op de blog van Patrice A dat zij heeft meegedaan aan een project; 'Brief aan een fotograaf'.

Ik vond dat zo leuk dat ik ook gewoon heb meegedaan. Meteen.

Ik ben gaan zitten en heb op papier gezet wat er in mij opkwam.

Postzegel erop en versturen maar.

Soms moet je niet te lang nadenken over dingen.

Die moet je meteen DOEN.

Vogels

   Vannacht lag ik wakker. Ik hoorde vogels.
   Geen getjilp. Geen gefluit. Alleen het slaan van hun vleugels.
   Alsof er even door een boek werd gebladerd.

Huisje

Het zou zomaar kunnen dat ik binnenkort nieuwe buren krijg. Verleden week kwamen er kijkers.
Het huis naast het onze staat namelijk al een poosje leeg. Het heeft een schattig geveltje; een klokgevel, als ik het goed heb en het is gelegen in de zon. Als die schijnt.

Eerst werd de omgeving door de geinteresseerden van een afstandje bekeken. Vanuit verschillende hoeken werd de buurt verkend. Daarna werd er, voorzichtig, naar binnen gegluurd. Je moet toch zeker weten of het wel echt leeg is, toch?
Toen trok een van de kijkers de stoute schoenen aan en stapte, op zijn eigen wijze, brutaal naar binnen. Vanuit mijn verdekt opgestelde stoel, zag ik dat er wat werd rond gescharreld in het huis.
Plots werd er door de dapperste met een stoere blik van binnen naar buiten gekeken. Dat was een heel grappig gezicht!
Daarna waren ze weer gevlogen.

Ik betwijfel of de buurt veilig genoeg bevonden is.

Bijkletsen

Eergisteren ben ik met de trein naar Amsterdam gereisd. Een vriendin van mij woont daar.
Niet zomaar een vriendin. Een hele bijzondere. En van tijd tot tijd moeten wij bijkletsen, appeltaart eten, winkelen en fluisteren als we iets moois zien. ('...he, moet je kijken...prachtig...dees is ook zo mooi....wauw...').
Altijd als wij in Amsterdam afspreken gaan we de Noordermarkt afstruinen en altijd is het dan stervenskoud.
Ik had haar dan ook al gesmst dat ze haar wollenonderbroek onder haar kleren aan moest trekken om de kou buiten te houden. Maar dat wist ze natuurlijk al.
Van de markt hebben we (zoals altijd) te weinig gezien want we hebben het druk met praten terwijl we van cafe naar cafe slenteren. Van de koffie naar de thee. Om warm te blijven.
Aan het einde van de dag ging ik weer met een vol hart en een blij gemoed naar huis.

En passant heb nog wat zinnen opgevangen en meegenomen.
Flarden van andermans gesprekken, te mooi om te laten vervliegen;
'..ze heeft helemaal geen uitstraling of zo..' en
'..she gives the money away..' (met de nadruk op gives) en
'..o, dus dat idee moeten we gewoon loslaten..'
En tussen al deze bedrijven door heb ik ook nog wat foto's geschoten.

Want de dag mag niet onopgemerkt blijven.